زنـدگــی انـگــار ...

تـمـــــام ِ صـبــرش را بـخـشـــیده اسـت بـه مـــــن !! 
هـر چــه مـــــن صـبــوری میکـنـم
او بــا بـی صـبـری ِ تـمـــــام 
هـول مـــــیزنــد

بـــرای ضـربــه بـعــد .... !
کـمـــــی خـسـتــگـی در کــن ، لـعـنـتـــی ... 
خـیــالـت راحـت !!.... 
خـسـتـگــی ِ مـــــن 
بـه این زودی هــا دَر نـمـــــی شـــود ...

گاهی نه گریه آرامت میکند و نه خنده

نه فریاد آرامت میکند و نه سکوت

آنجاست که با چشمانی خیس

 رو به آسمان میکنی و میگویی

 خدایا تنها تو را دارم

تنهایم مگذار

سلام مــاه مــن ! 

دیشب دلتنگ شدم و رفتم سراغ آسمان

اما هر چه گشتم اثری از ماه نبود که نبود …! 

گفتم بیایم سراغ ِ خودت .. 

احوال مهتابیت چطور است ؟! 

چه خبــر از تمام خوبی هایت و تمام بدی های مــن ؟! 

چه خبــر از تمام صبــرهایت

در برابر تمام ناملایمت های مــن ؟! 

چه خبر از تمام آن ستاره هایی

که بی من شمردی و من بی تو ؟! 

چقدر نیامده انتظار خبــر دارم ؟! 

چه کنم دلم بــرای تمــام

مهــربانی هایت لک زده است ! 

راستی ، باز هم آســمان دلت ابری است یا ….؟! 

می دانم ، تحملم مشکل است …. اما خُب چه کنم؟! 

یک وقت خســته نشوی و بــروی مــاه دیگری شود

هیچ کس به اندازه مــن نمی تواند آســـمانت باشد ! 

تو فقط ماه من بمون و باش ! 

ماه من ! 

مراقب خاطراتمان ، روزهای با هم بودنمان

خلاصه کنم بهونه موندنم مراقب خودمون باش !

خیلی ﻭﻗﺖ ﺍﺳﺖ ﮐـــــــﻪ “ﺑﯽ ﺗــــــﺎﺑﻢ”

 ﺩﻟـــــــﻢ ﺗــــــــﺎﺏ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﺪ !

ﻭ ﯾﮏ ﻫــــُــﻞِ ﻣﺤــــﮑﻢ . . .

ﮐـــــﻪ ﺩﻟﻢ ﻫــُـــﺮّﯼ ﺑﺮﯾﺰﺩ ﭘﺎﯾﯿﻦ . .

ﻫﺮ ﭼـــــﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﺗﻠﻨﺒﺎﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺭﺍ. . .

آدمهای شکسته دو دسته اند:
آنهایی ک یهویی از دست یک نفر افتاده اند…
آنهایی ک یواش یواش
از دست همه ترک برداشته اند…!

باید بازیگر شوم ،

آرامش را بازی کنم 

باز باید خنده را به زور بر لبهایم بنشانم 

باز باید مواظب اشک هایم باشم

باز همان تظاهر همیشگی ” خوبم … ”

سخت میترسیدماز اینکه
من از نژاد شیشه باشم و شکستنی
و او از نژاد جاده باشد ورفتنی

آری روزها گذشت، و همان شد، او رفت ، من شکستم...

مـــَـــن

در کـوچـــه ای , جـایـی

از زنـــــــدگـــی جــــا مــانـــدهــ ام !!..